[ Laureaten van de Internationale Prijs Emmanuel Durlet voor Piano ] - [ Emmanuel Durlet-Fonds v.z.w. ] - [ Levenswandel ] - [ Uitgegeven werken + CD's ] - [ Concerti ] - [ Contact ] - [ Home ]

Reacties

Kiyotaka IZUMI, zondag 14 november 2010 om 11 uur in het Kasteel d'Ursel, Hingene

Het recital van Kiyotaka IZUMI was een overweldigend succes. Hij oogstte een verdiende staande ovatie van het volledige publiek. Zijn uitvoeringen van het werk van Emmanuel Durlet waren uitstekend, de "Parafrase op 'Mijn Moederspraak' van Peter Benoit" was een ware revelatie. —Luk Mettens

Gefeliciteerd met de keuze van de pianist. Zelden hebben wij iemand gehoord die zoveel emoties in zijn muziek brengt dan Kiyotaka IZUMI, prachtig. Het lukte ons maar net om onze emoties onder controle te houden. Wij hebben genoten, zelfs uren nadien spraken wij nog over dit event. —Henk en Bernadette Meijer-Crop

Dit was nu de rustige Emmanuel Durlet die via het grote talent van Kiyotaka IZUMI de piano gebruikte als muzikaal en nogal hardhandig wonder. De gedrevenheid, ja, de bijna muzikale aanval op het publiek kon maar iedereen overtuigen hoe "Durlet" moet worden gespeeld en gehoord. Grieg kon het nog even volhouden tegenover Durlet, maar Tsjaikovski en Chopin, die moesten in mijn ogen de duimen leggen. Inderdaad, Durlets "Parafrase op 'Mijn Moederspraak' van Peter Benoit" was van het allerhoogste gehalte, nog niet te spreken van de "Oudvlaamse melodieën en -dansen" die naast de pianovirtuositeit precies gisteren werden gecomponeerd (of beter, herwerkt) door een gedurfde jonge passionele romantieker. —Jan Peeters

Kiyotaka IZUMI, zondag 19 december om 11 uur in de Muze van Meise

Zondag 19 december om 11 uur gaf de met een Russische gehuwde Vlaams sprekende Japanner Kiyotaka Izumi een uitgelezen pianorecital met Noorse, Vlaamse en Frans/Poolse pianowerken in de Muze van Meise. Muziek is grenzeloos, zoveel is bij deze duidelijk.
Onbekend is onbemind en Klassiek Centraal houdt ervan om te gaan luisteren naar minder bekende of onbekende (jonge) musici. Dit leidde al tot een aantal heel positieve verrassingen. De impresario's zouden ook wat meer concerten mogen bezoeken van die kleine namen want er zitter soms hele grote tussen. Ik denk dat ik onomwonden mag stellen dat Kiyotaka Izumi een van die namen is die meer bekendheid mogen genieten.
Tijdens het concert in de Muze was het luisteren naar composities van Evard Grieg, Emmanuel Durlet en Fryderyk Chopin. Zijn lievelingscomponisten.
Door de sneeuw en de wegen die in de avond en de nacht nog geruimd werden maar opnieuw volgesneeuwd lagen kwam ik jammer genoeg te laat om alle 'Lyriske stykker' van Grieg (1843-1907) te horen. Izumi speelde net de 'Ensom Vandrer'… Ja, zo voelde ik me in die langdurende autorit wel, een eenzamen wandelaar. In plaats van zo'n 20 minuten deed ik er meer dan een vol uur over. Maar dat wist Izumi niet en hij speelde de lyrische stukken rustig door. Het was meteen duidelijk, Izumi wist alle kleuren uit de piano te halen. Een piano die voor mij wat beperkingen had in het hoge register maar de pianovirtuoos sprong er handig mee zonder zich te vergapen in het pedaal. Eindelijk eens een pianist die het pedaal als een subtiel hulpmiddel ziet en niet als een te pas en vooral ten onpas te gebruiken tuig om de muziek de zaal in te jagen.
Van de Vlaming Emmanuel Durlet (1893-1977) speelde Kiyotaka Izumi een selectie uit zijn Oud-Vlaamse Melodieën & Dansen. Een helemaal tot op het merg uitgepuurde inspiratiebron van onze romantische en laat-romantische componisten zijn de liedjes en dansen. Welaan, dit mij onbekende werk van Durlet is wel de moeite. Van eenvoud tot virtuoos alles inhoudend. En Izumi speelt het losjes uit de hand, vol vriendschap en liefde al heeft hij de componist zelf gekend. Hallo eigen pianisten en andere Vlaamse musici, er is waardevol Vlaams werk, heel veel zelfs, hedendaags en ouder. Speel het eens meer? Wat is me dat toch? Zijn onze componisten na de Vlaamse Polyfonisten vies en vuil dat we ze zo zelden horen? Het is nu een Japanner die promotor is van onze muziek. Het kan verkeren zei Bredero.
Chopin zijn Fantasia in f opus 49 kennen we. Iedereen kent ze net als de Fantasia-Impromptu in cis opus 66 en nog meer kennen we de Grote Polonaise, opus 53. Soms denk je: "Alwéér?" En dus dacht ik dat nu ook maar dat was het buiten deze te weinige bekende musicus gerekend. Eindelijk kreeg ik nog eens wat koude rillingen bij de Grote Polonaise. Dat is lang, heel lang geleden. Izumi legt zijn persoonlijkheid in Chopin en om een of andere reden krijg je de indruk dat beiden ergens gelijkaardig zijn. Izumi is een fijnbesnaarde man, wat timide, teruggetrokken, heel voorkomend, belevend en (over?-)gevoelig. Zijn talent als musicus is groot genoeg en zijn technische bagage helemaal in orde om ons te verrassen met Chopin en tot luisteren te dwingen. Even denk je: "He, is dat niet wat te zacht?" En dan komt het antwoord. "Neen, het hoort zo". Ja, het hoort zo, Chopin was ook geen donder en bliksem op zijn piano. Heel de intieme wereld van Chopin wordt ontbloot. We horen tederheid, verlangen, halsreikend uitzien, onbeantwoord en afgewezen liefdesvuur, boze driftigheid en ontroering. Ja, Izumi geeft een heel intimistische kijk op Chopin en levert een perfecte afsluiter van het Chopinjaar.
Ludwig Van Mechelen voor Klassiek Centraal op 21 december 2010


[ Laureaten van de Internationale Prijs Emmanuel Durlet voor Piano ] - [ Emmanuel Durlet-Fonds v.z.w. ] - [ Levenswandel ] - [ Uitgegeven werken + CD's ] - [ Concerti ] - [ Contact ] - [ Home ]